Voor het project startte, zijn we eerst de diepte in gegaan met een paar stevige kennisvergroters over de verscheidenheid aan biotopen en de taxonomie van het dierenrijk. Mijn plusklassers weten vaak héél veel losse weetjes over dieren. Vraag ze naar de maximumsnelheid van een jachtluipaard of de diepte waarop een hengelvis zwemt, en ze lepelen het zo op. Maar zodra het gaat over de biologische ordening van diersoort of hoe een dier écht samenhangt met zijn leefomgeving, bleek die extra theoretische basis wel nodig. Om die kennis vervolgens praktisch te verwerken, zijn we aan de slag gegaan met een biotoop-triorama.
Eerst graven, dan bouwen
Ik wilde voorkomen dat het puur een ‘knutseluurtje’ zou worden. Dus gold er een harde regel: voordat de schaar in het papier ging, moesten de onderzoekskaarten helemaal op orde zijn. De opdracht was om vier verschillende biotopen uit te werken, met in elke biotoop een dier uit een andere hoofdgroep van het dierenrijk. Dus niet vier keer een leuk zoogdier uitkiezen, maar bewust op zoek gaan naar bijvoorbeeld een weekdier of een amfibie en uitpluizen hoe de huid, het voedsel en de schuilplaats bij die specifieke omgeving horen.
Ik heb vooraf een paar denkstappen voorgedaan op het bord. Waar zoek je naar betrouwbare info? En hoe vat je dat kort en krachtig samen op je werkblad in plaats van hele Wikipedia-pagina’s over te pennen?
Het resultaat op tafel
Toen het onderzoek voor alle vier de kanten goedgekeurd was, mochten ze gaan vouwen en tekenen. Door de vier losse triorama’s met de ruggen tegen elkaar te plakken, ontstaat er een soort piramide waarin je echt rond kunt lopen. Ook het afwerken van hun werk was iets wat bij veel kinderen aandacht vroeg. Wanneer ben je nu echt tevreden?
Het was mooi om te zien hoe trots ze waren op hun ‘kijkdoos 2.0’. En het leukste effect? Tijdens de presentaties hoorde ik ze uit zichzelf begrippen gebruiken als aanpassing en camouflage. De piramides staan nu te pronken in de hal, en ik heb meteen weer een fijne opzet liggen voor volgend schooljaar.
