De juf van groep 2 vertelde dat de kleuters 21 letters móeten kennen om over te mogen naar groep 3. Mijn man keek me geschokt aan, hij dacht even dat hij al bij groep 3 beland was. Waar is de tijd gebleven dat kinderen mogen kleuteren? Waar mogen kleuters nog verkennen, ontdekken en ervaren. Kennismaken met de wereld d.m.v. een ‘rijke leeromgeving’ , dat is toch wat jonge kinderen doen: ‘Mijn leren is spelen en mijn spelen is leren’
De juf zwakte haar stelling nog wel wat af. Als een kleuter er 1 of 2 niet kan, mag hij in overleg met de ouders toch over.

De juf moet toch gezien hebben dat ik mijn kin van de grond moest rapen. Deze juf besteedde iedere dag ongeveer een uur aan activiteiten rond de letter van de week. In oktober worden de kinderen getoetst, dan moeten ze er 9 kennen en aan het eind dus 21. Pfff arme kinderen!

Ik heb eens uitgerekend hoeveel uur ze dan dus uittrekt aan het aanbieden van letters: 200 uur!
200 uur om letters te leren, die zeker niet aan de 4 B’s voldoen. (zie onder). En daarnaast beginnen ze in groep 3 weer opnieuw!

Inmiddels weet ik dat het aanbieden van letters onderdeel uitmaakt van de zogenaamde ‘voorschot methode’. Hierbij wil men kinderen met een achterstand, of een verwacht probleem zoals dyslexie een voorsprong geven door alvast letters aan te bieden.
Maar waar nou de eis van 21 letters vandaan komt is me totaal onduidelijk. Wie meer weet mag het me zeggen.

Overigens ben ik niet tegen het aanbieden van letters aan kleuters. MITS:
– een kind interesse heeft in letters (betrokkenheid)
– het aansluit bij een doel, bijvoorbeeld eigen naam willen schrijven, of die van opa/oma/broer/zus e.d. (betekenisvol)
– de activiteit aansluit bij de ontwikkeling van het kind en haalbaar is, dus bijvoorbeeld stempelen ipv schrijven (zone van de naaste ontwikkeling, bedoeling, betekenisvol)

Vol goede moed gingen wij door op onze zoektocht naar een andere school……..

4 B’s

• Betekenisvol;
  Thematisch aanbod waarbij leerlingen inbreng hebben en dat aansluit bij de belevingswereld van leerlingen.
• Bedoelingen;
  Leeractiviteiten met een doel (cirkel basisontwikkeling, kerndoelen enz.)
• Betrokkenheid;
  Er vindt fundamenteel leren plaats.
• Bemiddelende rol van de leerkracht;
  Leerkracht sluit aan bij het actuele ontwikkelingsniveau en de zone van naaste ontwikkeling.

Overige interessante bronnen:
http://www.teamonderwijs.nl/download/content/Elstar_kenmerken_OGO.pdf
http://www.teamonderwijs.nl/download/content/Elstar_OGO_kijkwijzer.pdf
http://hbo-kennisbank.uvt.nl/cgi/fontys/show.cgi?fid=6410

Beste Ouders,

Je hoeft niet te schrikken als Apenkoppie omhoog klimt in het klimrek.
Je hoeft er niet als een dwaas naartoe te rennen. En het is niet zo, dat omdat ik er niet naast sta, mijn Muizenmeisje nog niet zou kunnen klimmen.

Ik ben niet op een bankje gaan zitten omdat ik te lui ben om mijn kind te helpen. Ik zit op een bankje omdat ik vertrouwen heb in mijn kinderen.
Ik heb er vertrouwen in dat ze zullen doen wat ze kunnen en dat ze hulp zullen vragen op het moment dat ze dat nodig hebben.

Mijn kinderen leren er niets van als ik ze help bij iedere stap op de ladder. Het helpt ze niet als ik ze omhoog til zodat ze van de glijbaan af kunnen gaan. Bovendien beroof ik ze van de voldoening om iets zelf te doen. De voldoening die ze voelen als ze met inzet en volharding toch die lastige ladder opgeklommen zijn.
En als het ze niet lukt om omhoog te klimmen over die lastige weg, dan vinden ze wel een omweg die eenvoudiger is. Totdat ze moe zijn van het omlopen, dan zullen ze gemotiveerd zijn om het opnieuw te proberen, totdat het wel lukt.

Het is niet mijn taak, en ook niet die van jou, om te voorkomen dat mijn kind teleurgesteld of gefrustreerd raakt. Als ik dat doe, leren ze nooit omgaan met het feit dat iets spannend of eng is en dat je kunt vallen. Maar ze leren ook niet, dat je gewoon weer op kunt staan, omdat vallen niet het einde van de wereld is.

Ik wil dat mijn kinderen leren dat ze zelf uitdagingen aan kunnen en problemen kunnen oplossen. Ik wil dat ze het zelfvertrouwen krijgen om de wereld in te kunnen gaan in de wetenschap dat ze het zelf kunnen. En dat als er problemen komen, ze die zelf kunnen oplossen.

Tot die tijd vraag ik je om mijn kind zijn gang te laten gaan. Echt, ik weet wat ik doe want ik ken mijn kind. En het is niet zo, dat omdat ik op de bank zit ik niet regelmatig op mijn tong moet bijten om niet te roepen: “Pas OP!!” Maar ik kies er bewust voor om even te wachten zodat mijn kind het risico zelf in kan schatten en zijn angst kan overwinnen.

Apenkoppie en Muizenmeisje zullen groter worden, de ladders hoger en de uitdagingen groter. En ik weet dat ik er niet altijd bij zal kunnen zijn om ze op tillen als het moeilijk wordt. Ik leer ze de vaardigheden die ze nodig hebben liever nu, nu de ladders nog laag zijn en ieder probleem opgelost kan worden met ‘een kusje erop, over’.

Om het mezelf makkelijk te maken laat ik Apenkoppie en Muizenmeisje vaak meehelpen.
Vandaag aten we boontjes. Een ideaal klusje om bij te helpen. Nog voor ik kon beginnen hadden ze allebei hun stoel bij het aanrecht geschoven en stonden ze al te wachten.
Ik hakte de topjes van de bonen af en gaf ze daarna aan een van de ‘brekers’ (Ik breek mijn boontjes altijd, kun je meteen de ‘haren’ er makkelijk aftrekken)

Hetzelfde met de aardappels. Ik schilde de aardappels en hakte ze in stukjes. Apenkoppie pulkte alle stukjes los en deed ze in de pan met water.
Ja, dat wordt een waterballet. Maar dat heb ik altijd nog liever dan twee dreinende kinderen aan mijn benen.

Maar eigenlijk doe ik het niet alleen daarom. Meehelpen met het bereiden van het eten, geeft kinderen een gevoel van autonomie. Ze ‘kunnen’ iets.
Daarnaast vind ik het goed dat ze leren hoe hun eten er uit ziet, waar het vandaan komt en hoe je het klaar maakt. Ook al wordt het op hun bord bedolven onder een berg appelmoes.

Apenkoppie en Muizenmeisje dippen graag. Ze zijn als echte ‘Rapley’ kinderen fan van ‘fingerfood’: alles wat je beet kunt pakken, ergens in kunt dopen en in je mond kan stoppen is goed.
Vandaag was dat helaas appelmoes. Waarom?

Nou, hierom dus:

Laten we maar zeggen dat koken met 2 peuters niet altijd even goed lukt…. *schaamt zich diep*.
Misschien moet ik me toch maar aanmelden voor de club van slechte huisvrouwen.

Ik nam een zak ringetjes-chips mee (huismerk is het goedkoopst) en knipte een touwtje af.
Omdat het nylon was kon ik er een mooi hard puntje aan smelten.

De uitdaging was nu niet: hoe krijg ik peuter aan het rijgen? Maar: hoe zorg ik dat er meer kralen aan zijn ketting komen dan er meteen in zijn mond verdwijnen…
We spraken af dat alleen de kapotte ringetjes opgegeten werden. De rest regen we samen aan het koord. Apenkoppie bleef het een uitdaging vinden. Pas toen hij doorkreeg dat hij het eindresultaat op mocht eten, ging het ineens harder.

Toch maakte ik deze week weer een aantal lieve diertjes. Nu niet voor mezelf. Maar voor een lezer van dit blog.
Ze vroeg me of ik wat behangbeesten voor de kamer van haar meisjesdreumes wilde maken. Dat deed ik met veel plezier.

Een vosje, 2 egels en flink wat vogels en uilen vertrokken per post naar een nieuw vriendinnetje. Ik ben benieuwd hoe het geworden is.